Uwaga: Do prawidłowego odbioru witryny wymagany jest Flash Player w wersji 8+
Żałoba narodowa po śmierci Tadeusza Mazowieckiego
02 Listopad 2013
Żałoba narodowa po śmierci Tadeusza MazowieckiegoW poniedziałek 28 października 2013 roku zmarł b. premier RP Tadeusz Mazowiecki. W ramach uroczystości żałobnych, prezydent Bronisław Komorowski ogłosił jednodniową żałobę narodową, którą wyznaczył na niedzielę 3 listopada.
Fot. Andrzej Kozłowski
Przed kilkunastoma miesiącami, na otwarciu ronda w Myszkowie, gościł premier Tadeusz Mazowiecki, nadając obiektowi imię myszkowianina Jana Kułakowskiego - negocjatora naszego członkostwa w Unii Europejskiej. Na zdjęciu od lewej: dyrektor PUP w Myszkowie Marek Węgrzynowicz, wójt Gminy Poraj Łukasz Stachera, premier Tadeusz Mazowiecki i wicemarszałek Województwa Śląskiego Mariusz Kleszczewski
Uroczystości pogrzebowe zaczną się w niedzielę o godzinie 11.00 w Bazylice Archikatedralnej w Warszawie pw. Męczeństwa św. Jana Chrzciciela. Trumna z ciałem Tadeusza Mazowieckiego spocznie w grobie rodzinnym na cmentarzu w Laskach. Pogrzeb będzie mieć charakter państwowy. Prezydent wprowadza żałobę narodową na podstawie art. 11 ustawy z 1980 roku o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych. W czasie trwania żałoby narodowej flagę państwową opuszcza się do połowy masztu.
Tadeusz Mazowiecki
Tadeusz Mazowiecki (1927-2013)
Urodził się 18 kwietnia 1927 roku w Płocku.
Po wojnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1950 r. włączył się w działalność społeczną: przewodniczy Akademickiej Spółdzielni Wydawniczej, z której niebawem został usunięty za „klerykalizm”. Potem wstąpił do grupy skupionej wokół tygodnika „Dziś i jutro” (późniejszy PAX ), z którym zrywa w 1955 r. Pisał do „Po Prostu”. W październiku 1956 r. współtworzył warszawski Klub Inteligencji Katolickiej; dwa lata później założył miesięcznik „Więź” i był jego redaktorem naczelnym do 1980 roku.
W latach 1961-1971 Tadeusz Mazowiecki był posłem na Sejm, wybranym jako przedstawiciel katolickich środowisk opozycyjnych. Wraz ze Stefanem Kisielewskim, Konstantym Łubieńskim, Stanisławem Stommą i Jerzym Zawieyskim tworzył w Sejmie koło poselskie „Znak”. W marcu 1968 r. redagował interpelację „Znaku” protestującą przeciwko biciu studentów przez policję i politycznym pogromom. W 1971r. wnosił o powołanie komisji poselskiej do zbadania zajść na Wybrzeżu; inicjatywa ta została udaremniona przez PZPR. W 1975 r. współorganizował protest przeciw zapisaniu w konstytucji słów o „przewodniej roli PZPR”. Współuczestniczył w opozycji demokratycznej i jest z jednym z twórców kursów naukowych (latający uniwersytet).
W sierpniu 1980 r. był jednym z inicjatorów listu intelektualistów popierającego strajkujących robotników na Wybrzeżu. Organizował i przewodniczył komisji ekspertów przy MKS w Stoczni Gdańskiej. Po założeniu „Tygodnika Solidarność” został jego redaktorem naczelnym. Po wprowadzeniu stanu wojennego internowany od 13 grudnia 1981 do 23 grudnia 1982. Redagował raport Solidarności: „Polska w pięć lat po sierpniu”. Tworzył podziemne pismo „21”. Był doradcą Lecha Wałęsy i Związku. Organizował Komitet Obywatelski. W maju i sierpniu 1988 r. uczestniczył w strajkach w Stoczni Gdańskiej.
W 1989 r. uczestniczył w przygotowaniach obrad „okrągłego stołu”. Przewodniczył zespołowi ds. pluralizmu związkowego, brał udział w posiedzeniach zespołu ds. reform politycznych oraz podzespołu ds. środków masowego przekazu. Był koordynatorem prac zespołów negocjacyjnych strony opozycyjnej. Ponownie został redaktorem naczelnym reaktywowanego „Tygodnika Solidarność”.
24 sierpnia 1989 r. Sejm powołał Tadeusza Mazowieckiego na stanowisko Prezesa Rady Ministrów. 12 września Sejm przyjął przedstawione przez premiera założenia programowe i proponowany skład nowego rządu. W wyborach prezydenckich w listopadzie 1990 r. Tadeusz Mazowiecki był kandydatem ROAD i FPD. Przegrał wybory w I turze, zajmując III miejsce (18% głosów). Uznając za niemożliwe dalsze kierowanie rządem po atakach na jego osobę i przy malejącym poparciu społecznym, podał swój gabinet do dymisji.
2 grudnia 1990 na spotkaniu przedstawicieli Wojewódzkich Komitetów Wyborczych Tadeusz Mazowiecki zaproponował utworzenie Unii Demokratycznej. Został wybrany jej przewodniczącym. W maju 1991 r. na Zjeździe Zjednoczeniowym UD, ROAD i FPD łączą się w jedną partię polityczną - Unię Demokratyczną. Zjazd wybrał Tadeusza Mazowieckiego przewodniczącym Unii. W kwietniu 1994 r. na Kongresie Zjednoczeniowym Unii Demokratycznej i Kongresu Liberalno-Demokratycznego Tadeusz Mazowiecki został wybrany przewodniczącym nowo powstałej partii - Unii Wolności. Był nim do maja 1995 r.
W Sejmie I kadencji poseł z regionu poznańskiego (wybory w październiku 1991 r.). Członek sejmowej Komisji Obrony Narodowej, Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy Karta Praw i Wolności oraz Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego. Przewodniczący komisji specjalnej do rozpatrzenia projektu ustawy konstytucyjnej o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą (tzw. Małej Konstytucji ).
W sierpniu 1992 Tadeusz Mazowiecki został wybrany Specjalnym Sprawozdawcą Komisji Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych z przestrzegania praw człowieka na terenie byłej Jugosławii. W lipcu 1995 r. po upadku Srebrenicy, kolejnej strefy bezpieczeństwa w Bośni, Tadeusz Mazowiecki podał się do dymisji, nie mogąc „dalej uczestniczyć w pozornym tylko procesie obrony praw ludzkich”.
W Sejmie II kadencji poseł z regionu poznańskiego (wybory 19 września 1993 r.). Członek sejmowej Komisji Obrony Narodowej, Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego oraz komisji nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektów ustaw konstytucyjnych o zmianie ustawy konstytucyjnej o trybie przygotowania i uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W Sejmie III kadencji poseł z regionu krakowskiego (wybory we wrześniu 1997 r.). W Sejmie przewodniczył sejmowej Komisji Integracji Europejskiej i uczestniczył w pracach Komisji Spraw Zagranicznych. Przewodniczył delegacji Sejmu i Senatu do Parlamentarnej Komisji Wspólnej Rzeczypospolitej Polskiej i Unii Europejskiej i zarazem był współprzewodniczącym tej komisji.
W latach 2003 - 2009 Tadeusz Mazowiecki był członkiem Rady Zarządzającej Funduszu Powierniczego na rzecz ofiar przestępstw podlegających jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze.
Tadeusz Mazowiecki został doktorem honoris causa Uniwersytetów: w Leuven, Genui, Giessen, Poitiers, Exeter, Uniwersytetu Warszawskiego, Akademii Ekonomicznej w Katowicach oraz Uniwersytetu w Tuzli. Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (1995), Złotym Orderem Herbu Bośni (1996), Orderem Legii Honorowej (1997), Krzyżem Średnim z Gwiazdą Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej (1998).
Autor wielu artykułów, esejów oraz książek: „Rozdroża i wartości”, „Powrót do najprostszych pytań”, „Internowanie”, „Druga twarz Europy” oraz współautorem: „Chrześcijanie wobec praw człowieka” i „Ludzie Lasek”. Laureat wielu nagród krajowych i międzynarodowych, między innymi: Literackiej Nagrody im. Andrzeja Struga (1980) oraz nagrody za Szczególne Zasługi dla Rozwoju Stosunków Polsko-Niemieckich za rok 1993.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniem z dnia 8 października 2010 roku powołał Tadeusza Mazowieckiego na stanowisko Doradcy Prezydenta RP.
Tadeusz Mazowiecki ma trzech synów, siedmioro wnucząt i jednego prawnuka.
Prezydent RP Bronisław Komorowski o Tadeuszu Mazowieckim:
Tadeusza Mazowieckiego żegnam poruszony głęboko jego odejściem. Żegnam polityka i przyjaciela. Był z nami tak długo. Nie wyobrażaliśmy sobie, by mógł nie doczekać przyszłorocznego Święta Wolności, 25. rocznicy wyborów 4 czerwca. Bardzo trudno godzić się z odejściem kogoś, kto pozostaje tak wielkim autorytetem. Szanowanie pamięci o Nim powinno wyrażać się w działaniu i pracy dla Polski. Do tego zobowiązuje nas Jego piękna, trudna droga i bardzo wymagająca postawa – „razem”. „Człowiek, kiedy decyduje się wziąć na siebie odpowiedzialność za kraj, musi mieć wiarę, że co zamierza – wykona”. Tadeusz Mazowiecki znany był z siły swojego spokoju. Ten spokój nie oznaczał obojętności na bieg wydarzeń. Był efektem wielkiej pracy, wyczucia, rozeznania sytuacji i bardzo głębokiej refleksji. Spokój ten płynął też z bardzo mocnego przywiązania do chrześcijańskich wartości, z „przeżywania chrześcijaństwa jako odpowiedzialności” – jak otwarcie deklarował. Tadeusz Mazowiecki objął urząd premiera w 1989 roku, przy niepełnej wolności, w kraju wciąż zależnym od ZSRR, w okresie zapaści gospodarczej, w sytuacji niepewnej, będącej jednak naszą szansą. Objął ten urząd, wierząc, że „Polska będzie inna”. Głęboko ufał mądrości Polaków. Zdecydował się wziąć odpowiedzialność za jedno z najtrudniejszych zadań w historii Polski: pokojową rewolucję, rewolucję „samoograniczającą się”, za transformację ustroju totalitarnego w kraju otoczonym przez państwa układu warszawskiego, za impuls do demokratycznych przeobrażeń w tej części Europy. Od razu myślał też o przyszłości. Swoją politykę nazywał „wyłomem w układzie jałtańskim”. Sprawy Polski i sprawy „Solidarności” lokował w polityce światowej. Miał odwagę podjąć bardzo trudne decyzje i nigdy się ich nie wyparł. Z godnością wyjaśniał ich źródła, choć często bolały go oskarżenia politycznych przeciwników. Zawsze był po stronie dialogu. Zawsze przed sobą tłumaczył stanowisko oponenta. Ulegał argumentom, ale nie ulegał atakom. Nie unikał koniecznych konfliktów, ale tym mocniej pracował na konieczne porozumienia. Był pierwszym niekomunistycznym premierem Polski, premierem przełomu. Ojczyzna uznała te zasługi przyznając Tadeuszowi Mazowieckiemu Order Orła Białego. Wobec przywódców światowych potęg przyjął postawę partnera, pozostając jednocześnie orędownikiem solidarności z najsłabszymi. Przekonywał, że Rzeczpospolita Obywatelska wiele czerpała i czerpie z autorytetu Kościoła – zarówno w czasach opozycji, jak i po 1989 roku. Uczestniczył w najważniejszych wydarzeniach współczesnej historii Polski: przy podpisywaniu Porozumień Sierpniowych stanął na czele Komisji Ekspertów przy Międzyzakładowym Komitecie Strajkowym, w obozie internowania podtrzymywał nas wszystkich na duchu i uczył polityki, przy Okrągłym Stole realizował konsekwentnie cele „Solidarności”, walczył o obecność na konferencji „dwa plus cztery”, gdzie wobec zjednoczenia Niemiec zagwarantowano nienaruszalność polskich granic. Czerpał siłę z błogosławieństwa Jana Pawła II, z pracy pośród ludzi, z własnych trudnych doświadczeń. Był doradcą i autorytetem. Jako specjalny wysłannik ONZ zwracał uwagę świata na zbrodnie popełniane podczas konfliktu w byłej Jugosławii. Inspirował nas do refleksji, a namawiał do działania. Był nieustępliwy w sprawach wielkiej wagi i powściągliwy w wydawaniu łatwych opinii. Mówił zawsze wprost, ale nie wygłaszał teorii powierzchownych. Wychował dwa pokolenia polityków: formacji walki i czasu budowania. Zawsze zabiegał o godność człowieka i suwerenne prawa narodu. To premier Tadeusz Mazowiecki nauczył nas, że wywalczoną wolność trzeba mądrze zagospodarować. Gdy świętowaliśmy w zeszłym roku jego 85. urodziny, powiedział: Mam troski, ale wierzę w dobrą Polskę, wierzę w siłę tej dobrej Polski, bo tyle nam się udało. Nie można się było spodziewać, że tyle się uda, że po prostu niech ręka Boska broni – nie wolno tego zmarnować, nie wolno tego zmarnować.
Tadeuszu – nie zmarnujemy.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
Bronisław Komorowski
< nowsza wiadomość | starsza wiadomość >
Poprzednie wiadomości
31 Październik 2013
Zmiana organizacji ruchu
Czas uroczystości związanych z Dniem Wszystkich Świętych oznacza także zmianę organizacji ruchu na ulicach prowadzących do cmentarzy. Zmiana organizacji ruchu nastąpiła także w Poraju.
31 Październik 2013
Wszystkich Świętych
Zbliża się Dzień Wszystkich Świętych, a następnie Zaduszki. Dni pamięci o tych co już odeszli, których już nie ma wśród nas. Polska tradycja nakazuje odwiedzanie w te dni grobów swoich bliskich, zapalenie zniczy, złożenie wieńców i kwiatów. Odwiedzając miejsca wiecznego spoczynku, zachowajmy należytą powagę, zastanówmy się nad przemijaniem, przywołajmy ulotne wspomnienia. Cmentarz jest miejscem gdzie spoczywają nasi najbliżsi; dziadkowie, rodzeństwo, nasi rodzice, również najbliżsi naszych znajomych. Ich też należy uszanować.
30 Październik 2013
Wernisaż karykaturzysty Wiesława Lipeckiego
Tym razem, w Galerii Sztuki Współczesnej Gminnego Ośrodka Kultury im. J. Gniatkowskiego w Poraju, zawisły prace autorstwa Wiesława Lipeckiego – znanego rysownika i karykaturzysty. W miniony piątek 25 października, odbył się uroczysty wernisaż inaugurujący tą szczególną wystawę.
